Zbigniew Dębski

Zbigniew Franciszek Dębski urodził się 29 listopada 1922 roku w Łasinie, gdzie jego ojciec prowadził aptekę. Ukończył tam szkołę podstawową, a w 1939 roku gimnazjum jezuickie w Gdyni-Orłowie. Od stycznia 1940 roku działał w konspiracji. W Powstaniu Warszawskim dowodził 7. drużyną 3. kompanii „Szare Szeregi-Junior”, używając pseudonimów „Zbych” i „Prawdzic”. Walczył m.in. o Pocztę Główną i budynek PAST-y; 20 sierpnia 1944 roku uczestniczył w zawieszeniu na nim polskiej flagi. Został ranny 8 września, a pod koniec miesiąca awansował do stopnia podporucznika. Po upadku powstania przebywał w niemieckich obozach jenieckich.

Po powrocie do Polski w 1948 roku ukończył w 1952 roku chemię na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Pracował w instytucjach i zakładach związanych z farmacją i chemią. Był współzałożycielem Związku Powstańców Warszawskich, działał w jego władzach oraz współtworzył komitety budowy pomnika powstania. Należał do Kapituły Orderu Wojennego Virtuti Militari i pełnił funkcję sekretarza Klubu Kawalerów tego orderu. Zginął 10 kwietnia 2010 roku w katastrofie samolotu Tu-154M w Smoleńsku. Pośmiertnie awansowano go do stopnia pułkownika.

Na podstawie artykułu „Zbigniew Dębski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.